ਮੀਆਂ ਮੁਹੰਮਦ ਬਖ਼ਸ਼
ਮੀਰਪੁਰ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਦੇ ਸੂਫ਼ੀ ਕਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੈਫ਼-ਉਲ-ਮਲੂਕ ਕਸ਼ਮੀਰ ਤੋਂ ਲਾਹੌਰ ਤੱਕ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ
ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੁਕਾਂਦੁਸ਼ਮਣ ਮਰੇ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਸੱਜਣਾਂ ਵੀ ਮਰ ਜਾਣਾ। ਡੀਗਰ ਤੇ ਦਿਨ ਗਿਆ ਮੁਹੰਮਦ, ਓੜਕ ਨੂੰ ਡੁੱਬ ਜਾਣਾ।
ਸੈਫ਼ ਉਲ ਮਲੂਕ (1863)
ਮਾਲੀ ਦਾ ਕੰਮ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ, ਭਰ ਭਰ ਮਸ਼ਕਾਂ ਪਾਵੇ। ਮਾਲਕ ਦਾ ਕੰਮ ਫਲ ਫੁੱਲ ਲਾਣਾ, ਲਾਵੇ ਯਾ ਨਾ ਲਾਵੇ।
ਸੈਫ਼ ਉਲ ਮਲੂਕ (1863)
ਮੀਆਂ ਮੁਹੰਮਦ ਬਖ਼ਸ਼ ਲਗਭਗ 1830 ਵਿੱਚ ਜਿਹਲਮ ਅਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਮੀਰਪੁਰ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਅਤੇ ਕਾਦਰੀ ਸੂਫ਼ੀ ਬਣੇ।
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾ, ਸਫ਼ਰ-ਉਲ-ਇਸ਼ਕ, ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ, ਜੋ ਸੈਫ਼-ਉਲ-ਮਲੂਕ ਵਜੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੇ ਦੀ ਪਰੀ ਸ਼ਹਿਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਭਾਲ ਦੀ ਫ਼ਾਰਸੀ ਦਾਸਤਾਨ ਨੂੰ ਰੂਹ ਦੀ ਰੱਬ ਲਈ ਭਾਲ ਦੇ ਰੂਪਕ ਵਜੋਂ ਮੁੜ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਸ਼ੇਅਰ ਵਿਆਹਾਂ ਅਤੇ ਮਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੋਠੋਹਾਰ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਭਰ ਵਿੱਚ ਕੱਵਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਾਗ਼ਾਨ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਸੈਫ਼-ਉਲ-ਮਲੂਕ ਝੀਲ ਦਾ ਨਾਂ ਇਸੇ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਪਿਆ।
ਉਹ 1907 ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਖੜੀ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨ ਹਨ।