ਭਗਤ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ
ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਨਾਮਦੇਵ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਬੰਦਾ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਕੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤ ਸੀ, ਤੇਰ੍ਹਵੀਂ ਜਾਂ ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਨਾਮਦੇਵ ਦਾ ਸਮਕਾਲੀ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ। ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਪਤਾ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਰਵਾਇਤ ਦੇ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੋਲਾਪੁਰ ਨੇੜੇ ਬਾਰਸੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਦਰ ਸਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਪਲ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹੈ: 'ਅੰਤਿ ਕਾਲਿ ਜੋ ਲਛਮੀ ਸਿਮਰੈ', ਜੋ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਧਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ ਉਹ ਸੱਪ ਦੀ ਜੂਨ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਉਹ ਵੇਸਵਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸੂਰ, ਜੋ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ; ਸਿਰਫ਼ ਜੋ ਰੱਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਮਰੇ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਤਿਆਗੀ ਨੂੰ ਝਿੜਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੈਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ ਅਤੇ ਨਾਮਦੇਵ ਰਾਹੀਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਮਰਾਠੀ ਭਗਤੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੰਦ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
