ਸ਼ੋਰਕੋਟ · ਝੰਗ
ਸੁਲਤਾਨ ਬਾਹੂ ਅਤੇ ਹੀਰ–ਰਾਂਝੇ ਦੀ ਦਾਸਤਾਨ ਦਾ ਦੇਸ; ਹੀਰ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਝੰਗ ਦੇ ਸਿਆਲ ਸਨ।
ਝੰਗ, ਪੱਛਮੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਬਾਰ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਚਨਾਬ ਉੱਤੇ, ਸਿਆਲਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਿਆਲਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੀ ਧੀ ਹੀਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ। ਹੀਰ ਰਾਂਝੇ ਦੀ ਕਬਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇੜੇ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨੇੜਲਾ ਸ਼ੋਰਕੋਟ ਸੁਲਤਾਨ ਬਾਹੂ ਦੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੂਫ਼ੀ ਕਵੀ ਜਿਸ ਦੇ ਬੈਂਤ 'ਹੂ' ਨਾਲ ਮੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਚਨਾਬ ਉੱਤੇ ਗੜ੍ਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਇਹ ਇਲਾਕਾ ਆਪਣੇ ਪਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਝੁੰਮਰ ਨਾਚ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਝੰਗੋਚੀ ਬੋਲੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ।
ਲੋਕ
ਝੰਗ ਦਾ ਭੌਤਿਕ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰਨ ਲਈ 1979 ਵਿੱਚ ਨੋਬਲ ਇਨਾਮ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ।
ਹੀਰ ਦੇ ਕਵੀ, ਹੀਰ ਅਤੇ ਰਾਂਝੇ ਦੇ ਦੁਖਾਂਤਕ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਕਿੱਸਾ, 1766 ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਝੰਗ ਦੇ ਸੂਫ਼ੀ ਕਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਰ ਛੋਟਾ ਬੰਦ 'ਹੂ', ਰੱਬ ਦੇ ਸਾਹ, ਦੀ ਟੇਕ ਨਾਲ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ।
ਝੰਗ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਭੌਤਿਕ-ਵਿਗਿਆਨੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਕਿਰਨਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਟੀਵੀ ਉੱਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਚਿਹਰਾ ਬਣਿਆ।
ਹੀਰ ਰਾਂਝੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਬਚਿਆ ਪੰਜਾਬੀ ਕਿੱਸਾ ਲਿਖਿਆ, ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਝੰਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਪ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖੀ।
