گردیال سنگھ

میرپر دا صوفی کوی، جس دی سیفل ملوک سارے پوٹھوہار اتے کشمیر وچ پڑھی جاندی ہے۔

چولستان دے ماروتھل دا صوفی کوی، جس دیاں سرائکی کافیاں مینہ، اوٹھاں اتے مہبوب دے گیت گاوندیاں ہن۔

رسائݨ-وگیانی، رہسوادی اتے کھلھی کوتا دا کوی، جس نے لکھیا 'پنجاب جیندا گراں دے ناں اتے'۔

پنڈ دے میلے اتے رتاں دا کوی، جس نے اوہ گورمکھی ٹائیپ وی گھڑیا جس نال پنجابی چھپی۔

ساوے پتر والے گیتکار کوی پروفیسر موہن سنگھ، جنہاں نے پنجابی کوتا نوں اجوکی اتے رمانٹک بݨایا۔

پنجابی ناول دے پتاما، جو جلھیانوالے باغ وچوں بچ نکلے اتے اوس بارے اک کوتا لکھی جس اتے انگریزاں نے پابندی لا دتی۔

نکسلی ورھیاں دا انکلابی کوی اوتار سنگھ سندھو، جو 37 سال دی عمر وچ ماریا گیا۔

برنالے دا دلت انکلابی کوی، جس نے بیزمینے مزدور دے گیت گائے اتے ایس لئی تسیہے جھلے۔

بھائی ویر سنگھ دا بیتکانت مہانکاو، اک ودھوا راݨی دی آپݨے مرے پتی اتے رب دی بھال۔

کوی، ناٹککار اتے آلوچک جس نے پاکستانی پنجاب وچ شاہ مکھی وچ پنجابی لکھت دی پنر-سرجیتی دی اگوائی کیتی۔

پنجابی نکی کہاݨی دا استاد، جس دیاں پنڈ دی زندگی اتے ونڈ دیاں شانت کہاݨیاں نے ساہت اکادمی انعام جتیا۔

گجرات دا پنجابی ناولکار اتے کوی جس دیاں کتاباں اتے جنرل زیا ویلے پابندی لگی، اتے وشو پنجابی کانگرس دا بانی۔

امرتسر دا شاعر جسدی ترنجݨ (1953) نے ونڈ توں بعد پنجاب دیاں عورتاں نوں آواز دتی، اتے جسنے لاہور دے فلمی گیت لکھے۔

گجرات نیڑے کنجاہ دا شاعر اتے ودوان، جسنے قرآن دا پنجابی وچ ترجما کیتا اتے یونیورسٹی وچ پنجابی پڑھائی۔

گجرات دا ہاسے اتے کوملتا دا شاعر، جسدیاں عام زندگی بارے پنجابی کوتاواں سارے پاکستان وچ زبانی سݨائیاں جاندیاں ہن۔

فیصل آباد دا ناولکار، شاعر اتے سیاستدان، شاہ مکھی وچ آدھنک پنجابی دے موہری لیکھکاں وچوں اک۔

دلی دا آدھنکتاوادی پنجابی کوی اتے آلوچک، جسنے ونڈ توں بعد پنجابی کوتا نوں نواں روپ دتا۔

سمرالے دا دلت انکلابی کوی جسدیاں گسے بھریاں، سدھیاں کوتاواں بیزمینیاں دی آواز بݨیاں۔

مغل دور دا شاعر جسدی مرزا ساہباں ایس کہاݨی دے سبھ توں پراݨے لکھتی روپاں وچوں ہے۔

ملتان دا صوفی شاعر، سیہرفی دا استاد، اکھراں والی کوتا جسدا ہر بند نویں اکھر نال شروع ہندا ہے۔