پنجاب
پنج دریا برفاں توں اتردے ہن اتے پڑ ورگے پدھرے میدان اتے پھیل جاندے ہن۔ ایتھے راوی کنڈھے پہلے شہر اسرے، گرواں اتے صوفیاں نے گایا، کساکاراں نے آپݨے عاشقاں نوں امر کیتا، اتے پنج دریاواں دے لوک خیبر توں اتری ہر سلطنت توں ودھ جیوے۔
پنج دریاواں دی دھرتی، اتے ہر اوہ جݨا جس نے ایس نوں پیار کیتا۔
پنجاب وکی پنجاب دا اک نقشہ-گرنتھ ہے: ایس دے دریا اتے پہلے شہر، ایس دے گرو، صوفی اتے بھگت، ایس دے کوی اتے گائک، ایس دیاں جنگاں، سلطنتاں اتے ونڈاں۔ ایہہ سارے پنجاب لئی لکھیا گیا ہے، سرحد دے دوہیں پاسے اتے ہر دھرم لئی، اتے ایہہ دھرتی اتے ایس دے لوکاں دا پکھ لیندا ہے، اوہناں دے خلاف جنہاں نے ایس اتے کتے ہور بیٹھ کے راج کیتا۔
ایس پچھلے چار وچار پڑھو →- پہلاں دھرتی
- اک پنجاب، کئی دھرم
- لوکاں دی یاد ہی تاریخ ہے
- ہر ناں اک دروازا ہے
ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਕੀ ਜਾਣਾਂ ਮੈਂ ਕੌਣ ॥ · بُلھا کیہ جاناں میں کون
بلھا کی جاݨاں میں کوݨ؟
بلھے شاہ · کافی، قصور، اٹھارھویں صدی
پنجاب دے یگ
سارے اٹھ یگ →
سنگرہیاں وچوں
نشانیاں اتے کلا →
پنجاب دے چہرے
سارے →
سکھی دے بانی۔ اک کوی اتے استاد جنہاں نے ذات-پات اتے کھوکھلے کرمکانڈ نوں رد کیتا اتے نام، کرت اتے ونڈ چھکݨ راہیں اک نرنکار رب دی بھگتی سکھائی۔
پاکپتن دے چشتی صوفی اتے پنجابی بولی دے پہلے وڈے کوی۔ اوہناں دے شبد اتے سلوک گرو گرنتھ صاحب دا حصہ ہن۔
پنجاب دا سبھ توں پیارا صوفی کوی۔ ہر دھرم دے مولویاں-پجاریاں دا مخول اڈایا اتے ظلم دے دور وچ سکھ گرواں دی صفت کیتی۔
ہیر دے کوی، ہیر اتے رانجھے دے دکھانتک پیار دا سبھ توں جاݨیا-پچھاݨیا قصہ، 1766 وچ پورا ہویا۔
مغل بادشاہ، پنجاب دے کلانور وچ تاجپوش ہویا، جس نے گوئندوال وچ گرو امرداس دا لنگر چھکیا اتے 1586 توں 1598 تک لاہور توں راج کیتا۔
شیر-اے-پنجاب۔ مثلاں نوں اک کرکے سکھ راج بݨایا، چالی سال لاہور توں راج کیتا اتے ہرمندر صاحب اتے سونا چڑھایا۔
اتر-پچھمی سرحد اتے سکھ فوج دے سپہسالار۔ کشمیر اتے پشاور دے صوبیدار رہے اتے افغاناں وردھ جمرود سانبھدیاں شہید ہوئے۔
انجینیار اتے دانی جس نوں آدھنک لاہور دا پتا کہا جاندا ہے، جس نے ایس دا عجائب گھر، ڈاکخانا اتے کالج بݨائے اتے گنگا رام ہسپتال دی نینہ رکھی۔
روہتک دا جاٹ آگو اتے یونیانسٹ پارٹی دا سہ-بانی، جس دے قرضے اتے زمین دے قانوناں نے پنجاب دے کساناں نوں ساہوکار توں آزاد کرایا۔
سیالکوٹ اتے لاہور دا کوی-دارشنک، اردو اتے فارسی وچ لکھݨ والا، جس نے گرو نانک اتے اک مشہور نظم لکھی اتے بعد وچ مسلم وطن دی وکالت کیتی۔
سماجوادی انکلابی جس نوں تیئی سال دی عمر وچ راجگرو اتے سکھدیو نال لاہور وچ پھانسی دتی گئی۔ بھارت دی آزادی لہر دیاں سبھ توں ستکاریاں شخسیاتاں وچوں۔
پنجابی دی موہری کوتری، گجرانوالے وچ جمی۔ ونڈ اتے اوس دا ویݨ وارث شاہ نوں قبر وچوں اٹھ کے پنجاب دیاں دھیاں لئی نواں ورکا لکھݨ لئی پکاردا ہے۔
سیالکوٹ دا اردو شاعر جس دی 'سبہ-اے-آزادی' نے 1947 دی سویر دا سوگ منایا، 'ایہہ اوہ سویر نہیں جس دی سانوں اڈیک سی'۔
لدھیاݨے دے کول جمیا کہاݨیکار جس دیاں ونڈ دیاں کہاݨیاں، جویں ٹوبھا ٹیک سنگھ، اوس پاگلپن دا سبھ توں تکھا ریکارڈ ہن۔
قصور دی گائکا اتے اداکارا، ملکا-اے-ترنم، سراں دی راݨی، جس دی آواز نے دوہاں پنجاباں دیاں فلماں اتے ریڈیو بھر دتے۔
فیصل آباد دا قوال جو پنجاب دے صوفی گیتاں نوں ساری دنیا تک لے گیا۔
جھنگ دا بھوتک-وگیانی جس نے قدرت دیاں دو طاقتاں نوں اک کرن لئی 1979 وچ نوبل انعام سانجھا کیتا۔
'اڈݨا سکھ'، مزفرگڑھ دا ونڈ وچ یتیم ہویا بچا جو ایشیا دا سبھ توں وڈا دوڑاک بݨیا اتے روم وچ سکنٹ دے حصے نال اولنپک تمغے توں کھنجھ گیا۔