ਤਾਊਸ, ਫ਼ਾਰਸੀ ਵਿੱਚ ਮੋਰ, ਪਰਦਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੰਮੀ ਗਰਦਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਗਜ਼-ਸਾਜ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੋਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਘੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅਤੇ ਚੁੰਝ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਸਲੀ ਖੰਭ ਵੀ ਜੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਤਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰਬਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿੱਖ ਰਵਾਇਤ ਇਸ ਦੀ ਕਾਢ ਗੁਰੂ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਦੇ ਨਾਂ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੋਰ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਿਆਂ ਸੁਣ ਕੇ; ਹੋਰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਨੰਦਪੁਰ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਿੱਖ ਕੀਰਤਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਾਜ਼ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਦਰਬਾਰੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਵਜਾਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਾਮਧਾਰੀ ਸਿੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੰਤੀ ਸਾਜ਼ ਉਦੋਂ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖੇ ਜਦੋਂ ਬਹੁਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਹਾਰਮੋਨੀਅਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਦਿਲਰੁਬਾ, ਮੋਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਕ ਹਲਕਾ ਰੂਪ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੌਖੇ ਵਜਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗੁਰਮਤਿ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਪੁਨਰ-ਜਾਗਰਣ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਹੋਰ ਸਾਜ਼
ਭਾਈ ਮਰਦਾਨੇ ਦੀ ਪਰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਬਾਬ, ਸਿੱਖ ਕੀਰਤਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਾਜ਼।
▶ ਵੇਖੋ
ਗਜ਼ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸਾਜ਼ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਢਾਡੀ ਗਾਇਕ ਦਾ ਜੋੜੀਦਾਰ।
▶ ਵੇਖੋ
ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ-ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਇੱਕ-ਤਾਰਾ ਛੇੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸਾਜ਼, ਜੋ ਯਮਲੇ ਜੱਟ ਨੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੀਤਾ।
▶ ਵੇਖੋ
ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਜੋੜੀਦਾਰ ਵੰਝਲੀਆਂ, ਇੱਕ ਸੁਰ ਥੰਮ੍ਹਦੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਗਾਉਂਦੀ, ਬਾਰ ਦੇ ਪਾਲੀਆਂ ਦਾ ਸਾਜ਼।
▶ ਵੇਖੋ
ਦੋ-ਮੂੰਹਾ ਵੱਡਾ ਢੋਲ, ਭੰਗੜੇ ਅਤੇ ਵਾਢੀ ਦੀ ਧੜਕਣ।
▶ ਵੇਖੋ
ਛਣਕਣਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦਾ ਚਿਮਟਾ ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ-ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ ਲਈ ਤਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
▶ ਵੇਖੋ
ਗਜ਼ ਨਾਲ ਵਜਦਾ ਸਾਜ਼, ਜਿਸਦੀ ਲੰਮੀ ਪਰਦਿਆਂ ਵਾਲੀ ਡੰਡੀ ਸਿਤਾਰ ਵਰਗੀ ਅਤੇ ਖੱਲ ਮੜ੍ਹਿਆ ਪੇਟ ਸਾਰੰਗੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਮਿੱਠਾ ਕਿ ਇਸਨੂੰ 'ਦਿਲ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
▶ ਵੇਖੋ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੌਂਕਣੀ ਵਾਲਾ ਰੀਡ ਵਾਜਾ, ਜੋ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕੀਰਤਨ, ਕੱਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ।
▶ ਵੇਖੋ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਜਦੇ ਢੋਲਕੀਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਜੋ ਕੀਰਤਨ, ਕੱਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗਾਇਨ ਵਿੱਚ ਤਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ਪੰਜਾਬ ਘਰਾਣਾ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਸ਼ੈਲੀ ਬਣਾਈ।
▶ ਵੇਖੋ
ਢਾਡੀਆਂ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਡਮਰੂਨੁਮਾ ਢੋਲਕੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਕੱਸ ਕੇ ਗਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
▶ ਵੇਖੋਸਾਰਿੰਦਾਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਸਾਜ਼, ਜਿਸਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਪੇਟ ਅੱਧਾ ਖੱਲ ਨਾਲ ਮੜ੍ਹਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗਾਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲਈ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
▶ ਵੇਖੋਘੜਾਪਿੰਡ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਜੋ ਢੋਲਕੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਆਹਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਛੱਲੇ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
▶ ਵੇਖੋਕਾਟੋਡੰਡੇ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗਾਲ੍ਹੜ ਜੋ ਡੋਰੀ ਖਿੱਚਣ ਉੱਤੇ ਟੱਪਦੀ ਅਤੇ ਖੜਕਦੀ ਹੈ: ਭੰਗੜੇ ਅਤੇ ਮਲਵਈ ਗਿੱਧੇ ਦੀ ਮਸਖ਼ਰੀ।
▶ ਵੇਖੋ
ਨਿੱਕੀ ਢੋਲਕੀ ਜਿਸਦੀ ਖੱਲ ਵਿੱਚ ਤਾਰ ਲੱਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਛੇੜ ਕੇ ਅਤੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲਚਕੀਲੀ, ਟੁਣਕਦੀ ਤਾਲ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
▶ ਵੇਖੋ
'ਸੱਪ': ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਫੱਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਜੋ ਫੈਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਾੜ ਕਰਕੇ ਬੰਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
▶ ਵੇਖੋ
ਸਪੇਰੇ ਦੀ ਬੀਨ: ਸੁੱਕੇ ਤੂੰਬੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਦੋ ਨਾਲੀਆਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਹ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕੇ।
▶ ਵੇਖੋ
ਬਾਰ ਦੇ ਪਾਲੀਆਂ ਦੀ ਬਾਂਸ ਦੀ ਬੰਸਰੀ, ਉਹ ਵੰਝਲੀ ਜੋ ਰਾਂਝਾ ਚਨਾਬ ਕੰਢੇ ਹੀਰ ਦੀਆਂ ਮੱਝਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਸੀ।
▶ ਵੇਖੋ
ਬਾਦਸ਼ਾਹਾਂ ਅਤੇ ਖ਼ਾਲਸੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਨਗਾਰਾ, ਜੋ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਜਲੂਸਾਂ ਅੱਗੇ ਵਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਊਸ