سسی پنوں

سسی بھنبور دے براہمݨ راجے دے گھر جمدی ہے، اتے جوتشی چیتاونی دندے ہن کہ ایہہ بدنامی لیاویگی۔ اوس نوں اک سندوک وچ پا کے دریا وچ روڑھ دتا جاندا ہے، اتے اک دھوبی اوس نوں لبھ کے آپݨے گھر پالدا ہے۔ جوان ہو کے اوہ انی سوہݨی ہندی ہے کہ مکران وچ کیچ دا بلوچ شہزادہ پنوں اوس نوں ویکھݨ آوندا ہے، پیار وچ پے جاندا ہے، اتے اوس نال ویاہ کرن لئی رک جاندا ہے۔

پنوں دے بھرا، ایس گلوں شرمندا کہ اوس نے دھوبی دی دھی نال ویاہ کیتا، ویاہ دی رات اوس نوں شراب پیا کے اوٹھاں اتے کیچ ول لے تردے ہن۔ سسی جاگ کے اوس نوں غائب ویکھدی ہے اتے اوٹھاں دیاں پیڑاں پچھے ننگے پیریں ماروتھل وچ دوڑ پیندی ہے۔ اوہ اوس دا ناں پکاردی ہے جدوں تک پیر لہو-لہان اتے گلا سک نہیں جاندا؛ اک آجڑی جو اوس نوں پھڑن دی کوشش کردا ہے، شرمندا ہو جاندا ہے جدوں اوس دی دعا نال دھرتی پاٹ کے اوس نوں آپݨے وچ لے لیندی ہے۔ پنوں، بھراواں توں چھٹ کے اسے راہ مڑدا دوڑدا، اوس دی قبر لبھدا ہے اتے اوتھے ہی مر جاندا ہے۔

ہاشم شاہ دا روپ، جو لگبھگ 1800 وچ دوہڑے دے چھند وچ لکھیا گیا، پنجاب وچ گایا جاندا ہے؛ شاہ عبدالل لتیف دے سندھی بینتاں نے اوس نوں سندھ وچ سنت بݨا دتا۔ صوفیاں لئی ماروتھل روح دا راہ ہے اتے سسی دی پیاس رب دی تانگھ؛ پنڈاں دے سݨن والیاں لئی اوہ بس پراݨیاں کہاݨیاں دی سبھ توں دلیر عورت ہے۔