سوہݨی مہینوال

سوہݨی گجرات دے گھمیار تلے دی دھی ہے، جس دے رنگے مٹکے وپار والی سڑک اتے مشہور سن۔ بخارے دا سوداگر ازت بیگ خریدݨ آوندا ہے اتے اوس دے پیار وچ رک جاندا ہے؛ سارا پیسا مکا کے اوہ چناب دے پرلے پاسے مجھاں چارن لگ پیندا ہے اتے مہینوال ناں رکھ لیندا ہے۔ سوہݨی دا ویاہ اوس دی آپݨی ذات دے اک گھمیار نال ہو جاندا ہے، پر ہر رات اوہ آپݨے پو دے پکے گھڑیاں وچوں اک دے سہارے تردی دریا پار اوس نوں ملݨ جاندی ہے۔

اوس دی نݨان بھیت لبھ لیندی ہے اتے پکا گھڑا کچی مٹی دے گھڑے نال بدل دندی ہے۔ سوہݨی ہنیرے پاݨی وچ اتردی ہے، گھڑے نوں نرم ہو کے کھردا مہسوس کردی ہے، اتے پھر وی اگے ودھدی جاندی ہے۔ اوہ چناب وچ ڈب جاندی ہے؛ مہینوال پرلے کنڈھوں ویکھ کے اوس دے پچھے چھال مار دندا ہے۔ کہندے ہن کہ اوہناں دیاں لاشاں اکٹھیاں ملیاں، اتے شاہدرے وچ اوہناں دیاں قبراں وکھائیاں جاندیاں ہن۔

ایہہ کہاݨی فضل شاہ، ہاشم شاہ اتے ہور کئیاں نے سݨائی، اتے پہاڑی چترکاراں دا اتے بعد وچ سوبھا سنگھ دا منپسند وشا بݨی، جس دا دریا وچ سوہݨی والا چتر ویہویں صدی دیاں سبھ توں جاݨیاں پنجابی تصویراں وچوں ہے۔ عاشقاں دے دریا چناب دا ذکر پنجابی شاعری وچ کدے وی کچے گھڑے دے پرچھاویں توں بناں نہیں ہندا۔