ਕੁੰਦਨ ਲਾਲ ਗੁਜਰਾਲ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਾਈਵਾਲ ਪਿਸ਼ਾਵਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਢਾਬਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਤੰਦੂਰ ਵਿੱਚ ਮੁਰਗਾ ਪਕਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਵੰਡ ਵੇਲੇ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਭੱਜ ਆਏ ਅਤੇ 1947 ਵਿੱਚ ਦਰਿਆਗੰਜ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਮਹਿਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
ਬਚੇ ਹੋਏ ਤੰਦੂਰੀ ਮੁਰਗੇ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਟਮਾਟਰ, ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਮਲਾਈ ਦੀ ਤਰੀ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ: ਬਟਰ ਚਿਕਨ। ਮੋਤੀ ਮਹਿਲ ਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖੁਆਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਕਵਾਨ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ 'ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ' ਖਾਣਾ ਬਣ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਿਆ।
ਹੋਰ ਦਸਤਰਖ਼ਾਨ
ਮੁਫ਼ਤ ਰਸੋਈ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਪੰਗਤ ਵਿੱਚ ਭੁੰਜੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇੱਕੋ ਖਾਣਾ ਛਕਦਾ ਹੈ।
ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਿੱਝਿਆ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਸਾਗ, ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ: ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਆਲ ਦਾ ਸੁਆਦ।
ਆਟੇ, ਖੰਡ ਅਤੇ ਘਿਓ ਦਾ ਗਰਮ ਮਿੱਠਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਜੋ ਸਿੱਖ ਦੀਵਾਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਰਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਨਿਹਾਰੀ ਅਤੇ ਪਾਏ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਹਲਵਾ ਪੂਰੀ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਫ਼ੂਡ ਸਟਰੀਟਾਂ।
ਛੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੰਦੂਰੀ ਕੁਲਚਾ, ਸਟੀਲ ਦੇ ਗਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾੜ੍ਹੀ ਲੱਸੀ, ਅਤੇ ਤਲੀ ਮੱਛੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਢਾਬੇ ਦਾ ਖਾਣਾ।
ਭਰੇ ਪਰੌਂਠੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਮੱਖਣ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਨਾਸ਼ਤਾ, ਅਤੇ ਹਲਵਾਈ ਦੀ ਹੱਟੀ ਦੀਆਂ ਸਿਆਲ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਠਿਆਈਆਂ।
ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬਿਆ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਤੰਦੂਰ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਤੰਦੂਰ ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਲਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਛੋਲੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਤਲੇ ਭਟੂਰੇ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਲਾਹੌਰ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ਤਾ।
ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਘਰ ਦਾ ਦਿਲ-ਪਸੰਦ ਖਾਣਾ: ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਮਾਂਹ, ਅਤੇ ਪਕੌੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦਹੀਂ ਦੀ ਕੜ੍ਹੀ।
ਮੁਲਤਾਨ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਿਠਾਈ: ਕਣਕ, ਦੁੱਧ, ਖੰਡ ਅਤੇ ਘਿਓ ਦੀ ਸੰਘਣੀ, ਖਸਤਾ ਟੌਫ਼ੀ, ਮੇਵਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੀ।
ਸਿਆਲ ਦੀ ਰੁੱਤ ਜਦੋਂ ਕਮਾਦ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰਸ ਵੱਡੇ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲ ਕੇ ਸੁਨਹਿਰਾ ਗੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।