ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮੁਗ਼ਲ
1469 – 1708
ਦੋ ਪੰਜਾਬ
1947 – ਅੱਜ
ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ
ਭਰੇ ਪਰੌਂਠੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਮੱਖਣ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਨਾਸ਼ਤਾ, ਅਤੇ ਹਲਵਾਈ ਦੀ ਹੱਟੀ ਦੀਆਂ ਸਿਆਲ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਠਿਆਈਆਂ।
ਛੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੰਦੂਰੀ ਕੁਲਚਾ, ਸਟੀਲ ਦੇ ਗਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾੜ੍ਹੀ ਲੱਸੀ, ਅਤੇ ਤਲੀ ਮੱਛੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਢਾਬੇ ਦਾ ਖਾਣਾ।
ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਿੱਝਿਆ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਸਾਗ, ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ: ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਆਲ ਦਾ ਸੁਆਦ।
ਆਟੇ, ਖੰਡ ਅਤੇ ਘਿਓ ਦਾ ਗਰਮ ਮਿੱਠਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਜੋ ਸਿੱਖ ਦੀਵਾਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਰਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਨਿਹਾਰੀ ਅਤੇ ਪਾਏ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਹਲਵਾ ਪੂਰੀ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਫ਼ੂਡ ਸਟਰੀਟਾਂ।
ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬਿਆ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਤੰਦੂਰ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਤੰਦੂਰ ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਲਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਛੋਲੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਤਲੇ ਭਟੂਰੇ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਲਾਹੌਰ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ਤਾ।
ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਘਰ ਦਾ ਦਿਲ-ਪਸੰਦ ਖਾਣਾ: ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਮਾਂਹ, ਅਤੇ ਪਕੌੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦਹੀਂ ਦੀ ਕੜ੍ਹੀ।
ਮੁਲਤਾਨ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਿਠਾਈ: ਕਣਕ, ਦੁੱਧ, ਖੰਡ ਅਤੇ ਘਿਓ ਦੀ ਸੰਘਣੀ, ਖਸਤਾ ਟੌਫ਼ੀ, ਮੇਵਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੀ।
ਸਿਆਲ ਦੀ ਰੁੱਤ ਜਦੋਂ ਕਮਾਦ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰਸ ਵੱਡੇ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲ ਕੇ ਸੁਨਹਿਰਾ ਗੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।