ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਸਾਗ ਅਤੇ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ
ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਿੱਝਿਆ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਸਾਗ, ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ: ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਆਲ ਦਾ ਸੁਆਦ।
ਸਿਆਲ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੇ ਖੇਤ ਪੀਲੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੂਲੇ ਪੱਤੇ ਤੋੜ ਕੇ ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਗਾਂ, ਅਦਰਕ, ਲਸਣ ਅਤੇ ਹਰੀਆਂ ਮਿਰਚਾਂ ਨਾਲ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਰਿੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘੋਟਣੇ ਨਾਲ ਘੋਟ ਕੇ ਚਿੱਟੇ ਮੱਖਣ ਜਾਂ ਘਿਓ ਦੀ ਡਲੀ ਨਾਲ ਸਿਰੇ ਚਾੜ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਮੱਕੀ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੱਕੀ ਦੇ ਆਟੇ ਦੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਥੱਪੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤਵੇ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀ ਰੋਟੀ, ਹੋਰ ਮੱਖਣ, ਕੱਚੇ ਪਿਆਜ਼, ਅਤੇ ਲੱਸੀ ਦੇ ਗਲਾਸ ਜਾਂ ਗੁੜ ਦੀ ਡਲੀ ਨਾਲ। ਇਹ ਲੋਹੜੀ ਦਾ ਅਤੇ ਨਵੰਬਰ ਤੋਂ ਫ਼ਰਵਰੀ ਤੱਕ ਹਰ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰਸੋਈ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹੈ।
ਪਰਦੇਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਪੇਂਡੂ ਪਛਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹੋਰ ਦਸਤਰਖ਼ਾਨ
ਮੁਫ਼ਤ ਰਸੋਈ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਪੰਗਤ ਵਿੱਚ ਭੁੰਜੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇੱਕੋ ਖਾਣਾ ਛਕਦਾ ਹੈ।
ਆਟੇ, ਖੰਡ ਅਤੇ ਘਿਓ ਦਾ ਗਰਮ ਮਿੱਠਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਜੋ ਸਿੱਖ ਦੀਵਾਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਰਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਨਿਹਾਰੀ ਅਤੇ ਪਾਏ, ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਹਲਵਾ ਪੂਰੀ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਫ਼ੂਡ ਸਟਰੀਟਾਂ।
ਛੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੰਦੂਰੀ ਕੁਲਚਾ, ਸਟੀਲ ਦੇ ਗਲਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾੜ੍ਹੀ ਲੱਸੀ, ਅਤੇ ਤਲੀ ਮੱਛੀ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਢਾਬੇ ਦਾ ਖਾਣਾ।
ਭਰੇ ਪਰੌਂਠੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਮੱਖਣ ਦਾ ਪੰਜਾਬੀ ਨਾਸ਼ਤਾ, ਅਤੇ ਹਲਵਾਈ ਦੀ ਹੱਟੀ ਦੀਆਂ ਸਿਆਲ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਠਿਆਈਆਂ।
ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬਿਆ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਤੰਦੂਰ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਤੰਦੂਰ ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਲਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵੰਡ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਪਕਵਾਨ: ਪਿਸ਼ਾਵਰ ਤੋਂ ਆਏ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਤੰਦੂਰੀ ਮੁਰਗੇ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਛੋਲੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਤਲੇ ਭਟੂਰੇ: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ, ਲਾਹੌਰ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ਤਾ।
ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਘਰ ਦਾ ਦਿਲ-ਪਸੰਦ ਖਾਣਾ: ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਮਾਂਹ, ਅਤੇ ਪਕੌੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦਹੀਂ ਦੀ ਕੜ੍ਹੀ।
ਮੁਲਤਾਨ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਿਠਾਈ: ਕਣਕ, ਦੁੱਧ, ਖੰਡ ਅਤੇ ਘਿਓ ਦੀ ਸੰਘਣੀ, ਖਸਤਾ ਟੌਫ਼ੀ, ਮੇਵਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੀ।
ਸਿਆਲ ਦੀ ਰੁੱਤ ਜਦੋਂ ਕਮਾਦ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰਸ ਵੱਡੇ ਕੜਾਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲ ਕੇ ਸੁਨਹਿਰਾ ਗੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।