ਮੰਜਾ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹੀ
ਬੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਜਾ ਜੋ ਦਿਨੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੋਠੇ ਉੱਤੇ ਡਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨੀਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ।
ਮੰਜਾ, ਜਾਂ ਚਾਰਪਾਈ, ਲੱਕੜ ਦਾ ਚੌਖਟਾ ਹੈ ਜੋ ਬਾਣ ਜਾਂ ਨਿਵਾਰ ਨਾਲ ਬੁਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਹਲਕਾ ਕਿ ਬੱਚਾ ਚੁੱਕ ਲਵੇ। ਦਿਨੇ ਇਹ ਬੈਠਣ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਹੜੇ ਜਾਂ ਸੱਥ ਵਿੱਚ ਡਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠ ਕੋਠੇ ਉੱਤੇ ਮੰਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਲ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਣੀ ਨੀਵੀਂ ਚੌਂਕੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਔਰਤਾਂ ਰੋਟੀ ਪਕਾਉਂਦੀਆਂ, ਚਰਖਾ ਕੱਤਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਰਿੜਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਰੰਗਦਾਰ ਨਮੂਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੰਜਾ ਬੁਣਨਾ ਕਦੇ ਹਰ ਘਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਹੋਰ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਅਖਾਣ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ
ਪੱਗ, ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟ, ਤਹਿਮਤ ਅਤੇ ਚਾਦਰਾ, ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਾਂਦੀ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੱਤੀ।
ਉਹ ਕਹਾਵਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿਆਲ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੁਆਲੇ ਪਾਈਆਂ ਬੁਝਾਰਤਾਂ।
ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ: ਕਿੱਕਲੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਗੁੱਲੀ-ਡੰਡਾ ਅਤੇ ਪਿੱਠੂ ਖੇਡਦੇ ਮੁੰਡੇ, ਅਤੇ ਬਸੰਤ ਉੱਤੇ ਹਰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਪਤੰਗ।
ਰੋਕੇ ਤੋਂ ਡੋਲੀ ਤੱਕ: ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਗੀਤ।
ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਥੜ੍ਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਦ ਬੈਠਦੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਸ਼ ਖੇਡਦੇ ਅਤੇ ਝਗੜੇ ਨਿਬੇੜਦੇ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਨੋਕਦਾਰ ਚਮੜੇ ਦੀ ਜੁੱਤੀ, ਵਿਆਹਾਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਤਿੱਲੇ ਨਾਲ ਕੱਢੀ ਹੋਈ।