ਸੱਥ: ਪਿੰਡ ਦੀ ਬੈਠਕ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਥੜ੍ਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਮਰਦ ਬੈਠਦੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਸ਼ ਖੇਡਦੇ ਅਤੇ ਝਗੜੇ ਨਿਬੇੜਦੇ।
ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸੱਥ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਥੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਂ, ਅਕਸਰ ਖੂਹ, ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਜਾਂ ਮਸਜਿਦ ਕੋਲ ਪਿੱਪਲ ਜਾਂ ਬੋਹੜ ਹੇਠਾਂ। ਬਜ਼ੁਰਗ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉੱਥੇ ਬੈਠਦੇ; ਖ਼ਬਰਾਂ, ਗੱਪਾਂ ਅਤੇ ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਉੱਥੋਂ ਫੈਲਦੇ; ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੈਅ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਝਗੜੇ ਨਿਬੇੜਦੇ।
ਸੱਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਵੀਸ਼ਰ ਅਤੇ ਭੰਡ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਸਿਆਲ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣਾਏ ਜਾਂਦੇ।
ਹੋਰ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਅਖਾਣ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ
ਪੱਗ, ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਟ, ਤਹਿਮਤ ਅਤੇ ਚਾਦਰਾ, ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਾਂਦੀ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੱਤੀ।
ਉਹ ਕਹਾਵਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿਆਲ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੁਆਲੇ ਪਾਈਆਂ ਬੁਝਾਰਤਾਂ।
ਪੰਜਾਬੀ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ: ਕਿੱਕਲੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਗੁੱਲੀ-ਡੰਡਾ ਅਤੇ ਪਿੱਠੂ ਖੇਡਦੇ ਮੁੰਡੇ, ਅਤੇ ਬਸੰਤ ਉੱਤੇ ਹਰ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਪਤੰਗ।
ਰੋਕੇ ਤੋਂ ਡੋਲੀ ਤੱਕ: ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਗੀਤ।
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਨੋਕਦਾਰ ਚਮੜੇ ਦੀ ਜੁੱਤੀ, ਵਿਆਹਾਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਤਿੱਲੇ ਨਾਲ ਕੱਢੀ ਹੋਈ।
ਬੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਜਾ ਜੋ ਦਿਨੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੋਠੇ ਉੱਤੇ ਡਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨੀਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ।