ویݨ اتے سیاپا: سوگ دے گیت

گرو گرنتھ صاحب لیکھکاں انسار نہیں سگوں راگاں انسار ترتیب دتا گیا ہے: باݨی گاوݨ لئی سی۔

سکھاں دی بیر-رس گاتھا، اکال تخت دے ساہمݨے چھوٹی ڈھڈ اتے سارنگی نال گائی جاندی۔

سازاں توں بناں دو جاں تن آوازاں وچ تیزی نال گائی جاندی کوتا، ڈھاڈی وار دی مالوئی بھیݨ۔

گدھے اتے بھنگڑے وچ ادھر-ادھر اڈدے چھوٹے، چست دوہے۔

پیار اتے تانگھ دے تن ستراں والے بند، عاشقاں جاں سہیلیاں وچکار جوڑی وچ گائے جاندے۔

جگنوں ورگی روح جو گیت وچ دھرتی اتے گھمدی ہے اتے جو ویکھدی ہے اوہ دسدی ہے۔

پنجاب دا صوفی گیت، جو شاہ حسین نے سرجیا اتے بلھے شاہ نے سکھر اتے پہنچایا۔

پٹیالے دے مہاراجیاں دے دربار وچ جمیا شاستری گائکی دا گھرانہ، آپݨے دلیر، تیز اتے شنگارے انداز لئی مشہور۔

ہشیارپر دے کول شام چوراسی دا گائک پروار، جس دے سبھ توں وڈے استاد، سلامت علی اتے نزاکت علی خان، 1947 وچ پاکستان چلے گئے۔

پنجابی ویاہ دوران عورتاں دے گائے گیت: لاڑے لئی گھوڑیاں، گھروں تردی لاڑی لئی سہاگ، اتے دوجی دھر نوں چھیڑن لئی سٹھݨیاں۔

بالاں نوں سݨائیاں لوریاں اتے وہڑے دیاں تکبندیاں، پہلی کوتا جو ہر پنجابی بچا سݨدا ہے۔