وارث شاہ
ہیر دے کوی، ہیر اتے رانجھے دے دکھانتک پیار دا سبھ توں جاݨیا-پچھاݨیا قصہ، 1766 وچ پورا ہویا۔
انھاں دے شبد
مشہور تکاںاول ہمد خدا دا ورد کیجے، عشق کیتا سو جگ دا مول میاں۔ پہلاں آپ ہے رب نے عشق کیتا، تے ماشوک ہے نبی رسول میاں۔
ہیر، آرنبھ دیاں تکاں (1766)
وارث شاہ نا آدتاں جاندیاں نے، بھاویں کٹیئے پوریاں پوریاں جی۔
ہیر (1766)
وارث شاہ 1722 وچ شیخوپرے نیڑے جنڈیالا شیر خان وچ سیداں دے پروار وچ جمے، اتے قصور وچ پڑھے۔ کتھا ہے کہ اوہناں دا عشق ناکام رہا اتے اوہناں نے آپݨی پیڑ وچوں ہیر لکھی۔
اوہ پاکپتن نیڑے ملکا ہانس وچ ٹکے، جتھے 1766 وچ، مسجد دے نال اک چھوٹے جہے ہجرے وچ، اوہناں نے آپݨی ہیر پوری کیتی، جھنگ دی ہیر اتے تخت ہزارے دے رانجھے دی کہاݨی۔ ایہہ کوئی چھے سو بنداں دی کوتا ہے، اتے ایہہ صرف عشق دی کہاݨی نہیں سگوں اٹھارھویں صدی دے سارے پنجاب دی تصویر ہے: ایس دے پنڈ، جاتاں، ویاہ، جھگڑے، کھاݨے اتے کپڑے، جوگی اتے قاضی، ہاسے اتے روہ نال لکھی۔
ایہہ پنجابی دی سبھ توں ودھ ہوالا دتی جاݨ والی کتاب بݨ گئی؛ لوک کہندے ہن کہ ہر موقعے لئی وارث شاہ دی اک تک ہے۔ جنڈیالا شیر خان وچ اوہناں دا مقبرہ کویاں اتے گوئیاں دی زیارتگاہ ہے، اتے 1947 وچ امرتا پریتم نے ونڈ دا آپݨا ویݨ اوہناں نوں ہی سنبودھن کیتا۔
سماں-ریکھا اتے
جڑے ہوئے
پنجاب دا سبھ توں پیارا صوفی کوی۔ ہر دھرم دے مولویاں-پجاریاں دا مخول اڈایا اتے ظلم دے دور وچ سکھ گرواں دی صفت کیتی۔
ہیر رانجھے دا سبھ توں پراݨا بچیا پنجابی قصہ لکھیا، ایہہ دعویٰ کردیاں کہ اوس نے جھنگ وچ ایہہ کہاݨی آپ اکھیں ویکھی۔
پنجابی دی موہری کوتری، گجرانوالے وچ جمی۔ ونڈ اتے اوس دا ویݨ وارث شاہ نوں قبر وچوں اٹھ کے پنجاب دیاں دھیاں لئی نواں ورکا لکھݨ لئی پکاردا ہے۔