چالی مکتے
ماجھے دے چالی سکھ جنہاں نے آنندپر دی گھیرابندی دوران گرو نوں بیداوا دے دتا، پھر مڑ آئے اتے کھدراݨے وچ اوہناں دی راکھی کردیاں شہید ہوئے۔ گرو نے اوہناں دا بیداوا پاڑ دتا۔
1704 وچ انندپر دے گھیرے دوران، بھکھے اتے تھکے-ٹٹے ماجھے دے چالی سکھاں نے بیداوا لکھیا کہ اوہ ہݨ گرو دے سکھ نہیں، اتے گھر چلے گئے۔ اوتھے مائی بھاگو اتے اوہناں دے پنڈاں دیاں بیبیاں نے اوہناں نوں شرمندا کیتا، اتے اوہ پٹی دے مہاں سنگھ دی اگوائی وچ گرو جی نوں لبھݨ واپس تر پئے۔
اوہناں نے گرو جی نوں مالوے دے ریگستان وچ لبھیا، پچھے مغل فوج سی۔ 1705 دی بہار وچ کھدراݨے دی ڈھاب اتے اوہناں نے آپݨیاں چادراں جھاڑیاں اتے تاݨ دتیاں تاں جو تنبو لگݨ، اتے لڑن لئی مڑے۔ اوہناں نے مغل فوج نوں ادوں تک روکی رکھیا جدوں تک اوہ ہنبھ کے اگے ودھݨ جوگی نا رہی، اتے لگبھگ سارے شہید ہو گئے۔
شہیداں وچ جا کے گرو جی نے ہر اک نوں ناں لے کے اسیس دتی۔ اجے جوندے مہاں سنگھ نے بیداوا پاڑن دی بینتی کیتی، اتے اوہناں دے پراݨ تیاگݨ ویلے گرو جی نے اویں ہی کیتا۔ گرو جی نے اوہناں نوں چالی مکتے کہا اتے تھاں دا ناں مکتسر، مکتی دا سروور، رکھیا۔ اوہناں نوں ہر ارداس وچ یاد کیتا جاندا ہے، اتے مکتسر دا ماگھی میلا اوہناں دے سنمان وچ لگدا ہے۔
لڑائیاں
جڑے ہوئے
چالی بیداوا دیݨ والیاں نوں شرمندا کرکے گرو کول موڑیا، مکتسر وچ لڑائی وچ اوہناں دی اگوائی کیتی اتے بچ کے گرو دے انگ-رکھاکاں وچ سیوا کیتی۔
دسویں گرو، یودھا اتے کوی۔ 1699 وچ خالصہ ساجیا، مغلاں اتے پہاڑی راجیاں نال لمی جنگ لڑی، آپݨے چار پتر اتے ماتا وارے، اتے گرو گرنتھ صاحب نوں انتم گرو تھاپیا۔