کوی اتے لیکھک

ہیر رانجھے دا سبھ توں پراݨا بچیا پنجابی قصہ لکھیا، ایہہ دعویٰ کردیاں کہ اوس نے جھنگ وچ ایہہ کہاݨی آپ اکھیں ویکھی۔

مرزا ساہباں دا کوی، ساندل بار دے عاشقاں دا دکھانتک قصہ، جو اج وی لوک-ویݨ وجوں گایا جاندا ہے۔

ہیر دے کوی، ہیر اتے رانجھے دے دکھانتک پیار دا سبھ توں جاݨیا-پچھاݨیا قصہ، 1766 وچ پورا ہویا۔

رݨجیت سنگھ دی سرپرستی ہاسل صوفی کوی، سسی پنوں لئی سبھ توں ودھ جاݨے جاندے۔

مسلمان کوی جس دا جنگناما پہلی اینگلو-سکھ جنگ وچ سکھ راج دے پتن نوں پنجاب دا آپݨا نقصان من کے ورلاپ کردا ہے۔

پورن بھگت، سیالکوٹ دے شہزادے دی دنتکتھا، اتے ہری سنگھ نلوئے بارے اک وار دا کوی۔

ودوان جنہاں نے مہان کوش، سکھ ساہت دا وشال وشوکوش، تیار کیتا اتے ہم ہندو نہیں لکھی۔

سیالکوٹ اتے لاہور دا کوی-دارشنک، اردو اتے فارسی وچ لکھݨ والا، جس نے گرو نانک اتے اک مشہور نظم لکھی اتے بعد وچ مسلم وطن دی وکالت کیتی۔

آدھنک پنجابی ساہت دے پتاما: سنگھ سبھا لہر دے کوی، ناولکار اتے سنپادک، جنہاں دا راݨا صورت سنگھ آدھنک چھند وچ پہلا پنجابی مہانکاو ہے۔

لدھیاݨے دے کول جمیا کہاݨیکار جس دیاں ونڈ دیاں کہاݨیاں، جویں ٹوبھا ٹیک سنگھ، اوس پاگلپن دا سبھ توں تکھا ریکارڈ ہن۔

قصور اتے پٹیالہ گھرانے دے گائک، ہندوستانی شاستری سنگیت دیاں سبھ توں وڈیاں آوازاں وچوں اک۔

لائلپر دیاں نہری بستیاں دا ناٹککار اتے آلوچک، جو پنجابی وچ آدھنک ناٹک اتے مارکسوادی آلوچنا لے آیا۔

وزیراباد دا اردو لیکھک، جسدی کہاݨی پشاور ایکسپریس 1947 دے قتل عام وچوں لنگھدی اک گڈی دی کہاݨی ہے۔

سیالکوٹ دا اردو شاعر جس دی 'سبہ-اے-آزادی' نے 1947 دی سویر دا سوگ منایا، 'ایہہ اوہ سویر نہیں جس دی سانوں اڈیک سی'۔

لاہور دا درزی-کوی، پنجابی بولی دا لوک-کوی، جو سٹیج توں ہر سرکار دا مخول اڈاوندا سی۔

لاہور دا اردو کہاݨی دا استاد، جسدا چھوٹا ناول ایک چادر میلی سی پنجاب دے پنڈ دی اک ودھوا دی کہاݨی ہے۔

لدھیاݨے دا اردو شاعر جس دے تکھے، سماجوادی بولاں نے ہندی فلمی گیت نوں بدل دتا۔

لوݨ دی پہاڑی لڑی دے ہڈالی دا ناولکار اتے مؤرخ۔ اوس دا ٹرین ٹو پاکستان اتے دو جلداں والا ہسٹری آف د سکھس کلاسکی رچناواں ہن۔

پنجاب دے پنڈ دا اردو شاعر اتے کہاݨیکار، لوݨ پہاڑ دی سون وادی وچ جمیا۔

امرتسر دے کول اک پنڈ دا گائک جو لاہور وچ وڈا ہویا اتے ہندی سنیما دی آواز بݨیا۔

پوٹھوہار دا کہاݨیکار، جسنے اوتھوں دی آپݨی پنجابی وچ لکھیا اتے 1965 وچ ساہت اکادمی انعام جتیا۔

پنجابی دی موہری کوتری، گجرانوالے وچ جمی۔ ونڈ اتے اوس دا ویݨ وارث شاہ نوں قبر وچوں اٹھ کے پنجاب دیاں دھیاں لئی نواں ورکا لکھݨ لئی پکاردا ہے۔

برہا دا رمانٹک کوی، آپݨے کاو-ناٹ لوݨا لئی بھارت دا ساہت اکادمی انعام جتݨ والا سبھ توں چھوٹی عمر دا لیکھک۔

موگے دا پنجابی ناولکار، جو اسی سال کساناں اتے انکلابیاں بارے لکھدا رہا اتے سو سال جیویا۔

ہشیارپر دے کول جمیا انکلابی شاعر، فوجی راج وردھ نزماں لئی پاکستان وچ وار-وار جیلھ گیا۔

مکتسر دا لیکھک اتے براڈکاسٹر، جسدی کہاݨی گڈریا اتے صوفی رنگ والیاں ٹیلیوزن گلاں نے اسنوں پاکستان دے گھر-گھر دی آواز بݨا دتا۔

قصور دی گائکا اتے اداکارا، ملکا-اے-ترنم، سراں دی راݨی، جس دی آواز نے دوہاں پنجاباں دیاں فلماں اتے ریڈیو بھر دتے۔

ہشیارپر دے کول جمیا اردو اتے پنجابی دا شاعر، ونڈ توں بعد اکلتا اتے گواچیاں تھاواں دی آواز۔

فروزپر وچ جمی ناولکار، جسدا راجہ گدھ پاکستان وچ سبھ توں ودھ پڑھے جاندے اردو ناولاں وچوں ہے۔

جہلم دے کول دینا وچ جمیا کوی، گیتکار اتے فلمساز، جس دیاں ونڈ دیاں یاداں اوس دیاں رچناواں وچ وگدیاں ہن۔

لاہور وچ جمی پنجابی لیکھکا، جسدی سوے-جیونی خانابدوش ونڈ توں بعد اک عورت دی زندگی دسدی ہے۔

پنجابی ناولکار، جسدیاں پنڈاں دیاں عورتاں دی زندگی دیاں کہاݨیاں نے ہر وڈا انعام جتیا، اتے جسنے 2015 وچ روس وجوں پدم شری موڑ دتا۔

فیصل آباد دا قوال جو پنجاب دے صوفی گیتاں نوں ساری دنیا تک لے گیا۔

دھوری دا چترکار جس دے شدھ رنگاں دے سپاٹ میدان، بنسریاں، گوآں اتے صوفی آکرتیاں نے اوس نوں بھارت دے سبھ توں پیارے آدھنک فنکاراں وچوں اک بݨا دتا۔

لاہور دا ناولکار اتے سفرناما لیکھک، بہاو دا لیکھک، جو سندھ دے شہراں دی مکدی دنیا وچ واپردا ناول ہے۔

پنجابی سکھ پروار دا غزل گائک جو غزل نوں بھارت وچ عام لوکاں تک لے آیا۔

پچھلے دہاکیاں دے سبھ توں پیارے پنجابی کویاں وچوں، کلاسکی روپ نوں روزمرا بولچال نال ملاوندیاں غزلاں لئی جاݨے جاندے۔