جتی
پنجاب دی نوکدار چمڑے دی جتی، ویاہاں لئی سونے اتے چاندی دی تلے نال کڈھی ہوئی۔
جتی رنگے ہوئے چمڑے دی چپٹی جتی ہے جسدی نوک تکھی، کدے مڑی ہوئی، ہندی ہے، اتے کھبی-سجی وکھری نہیں بݨدی، تاں جو آپے پیر دے آکار وچ ڈھل جاوے۔ سادیاں جتیاں کھیتاں وچ پائیاں جاندیاں ہن؛ ویاہاں اتے تہواراں لئی انھاں اتے سونے-چاندی دی تلے، مݨکیاں اتے شیشیاں دی کڈھائی ہندی ہے۔
پٹیالہ، امرتسر اتے ملتان، جسدا کھسا اسدا پاکستانی روپ ہے، انھاں لئی مشہور ہن، اتے جتی بہت سارے گیتاں وچ آوندی ہے، جویں 'جتی کسوری'، قصور دی جتی جو پیر نوں لگدی ہے۔
ہور پہراوا، اکھاݨ اتے کھیڈاں
پگ، پنجابی سوٹ، تہمت اتے چادرا، والاں وچ پراندی اتے پیراں وچ جتی۔
اوہ کہاوتاں جو ہر پنجابی گلبات نوں سوادلا بݨاوندیاں ہن، اتے سیال دیاں راتاں نوں اگ دوالے پائیاں بجھارتاں۔
پنجابی پنڈ دیاں کھیڈاں: ککلی وچ گھمدیاں کڑیاں، گلی-ڈنڈا اتے پٹھو کھیڈدے منڈے، اتے بسنت اتے ہر چھت اتے پتنگ۔
روکے توں ڈولی تک: پنجابی ویاہ دیاں رسماں، اتے ہر اک نال جاندے گیت۔
پنڈ دے چوک وچ وڈے رکھ ہیٹھاں تھڑھا، جتھے مرد بیٹھدے، گلاں کردے، تاش کھیڈدے اتے جھگڑے نبیڑدے۔
بݨیا ہویا منجا جو دنے وہڑے وچ اتے رات نوں کوٹھے اتے ڈاہیا جاندا، اتے اسدے کول نیویں پیڑھی۔