کڑاہ پرشاد
آٹے، کھنڈ اتے گھو دا گرم مٹھا پرشاد جو سکھ دیوان دی سماپتی اتے ہر کسے نوں ورتایا جاندا ہے۔
کڑاہ پرشاد آٹے، کھنڈ اتے گھو دے برابر حصیاں توں لوہے دی کڑاہی وچ گرباݨی پڑھدیاں تیار کیتا جاندا ہے۔ ارداس توں بعد کرپان بھیٹ کرکے ایس نوں پروان کیتا جاندا ہے، اتے ہازر ہر بندے دے بک وچ ورتایا جاندا ہے۔
لنگر وانگ ایہہ وی ذات جاں دھرم دی پرواہ کیتے بناں سبھ نوں برابر دتا جاندا ہے۔ سکھ جنماں، ویاہاں، موتاں اتے زندگی دے ہر اہم موقعے اتے ایس دی دیگ کرواوندے ہن۔
ایس دا سواد، مٹھا، نگھا اتے بھرپور، بہتے سکھ بچیاں لئی سکھ دیوان دا پہلا سواد ہندا ہے اتے ایس دیاں سبھ توں گوڑھیاں یاداں وچوں اک بݨیا رہندا ہے۔
ہور دسترخان
مفت رسوئی جتھے ہر کوئی پنگت وچ بھنجے بیٹھ کے اکو کھاݨا چھکدا ہے۔
مکھݨ نال ہولی-ہولی رجھیا سرھوں دا ساگ، مکی دی روٹی نال کھادھا جاندا: پنجابی سیال دا سواد۔
ناشتے وچ نہاری اتے پائے، ایتوار نوں ہلوا پوری، اتے رات نوں پراݨے شہر دیاں فوڈ سٹریٹاں۔
چھولیاں نال بھریا تندوری کلچا، سٹیل دے گلاساں وچ گاڑھی لسی، اتے تلی مچھی: امرتسر دا ڈھابے دا کھاݨا۔
بھرے پرونٹھے اتے چٹے مکھݨ دا پنجابی ناشتا، اتے ہلوائی دی ہٹی دیاں سیال اتے تہواراں دیاں مٹھیائیاں۔
دھرتی وچ دبیا مٹی دا تندور، اتے پنڈ دا سانجھا تندور جتھے عورتاں اکٹھیاں روٹیاں لاہندیاں سن۔
ونڈ توں جمیا پکوان: پشاور توں آئے شرنارتھیاں نے دلی وچ تندوری مرگے نوں نواں روپ دتا۔
مسالیدار چھولے اتے پھلے ہوئے تلے بھٹورے: امرتسر، لاہور اتے دلی دا ایتوار دا ناشتا۔
ہر پنجابی گھر دا دل-پسند کھاݨا: چولاں نال راجمانہ، اتے پکوڑیاں والی دہیں دی کڑھی۔
ملتان دی مشہور مٹھائی: کݨک، ددھ، کھنڈ اتے گھو دی سنگھݨی، کھستا ٹوفی، میویاں نال جڑی۔
سیال دی رت جدوں کماد پیڑیا جاندا ہے اتے اسدا رس وڈے کڑاہیاں وچ ابال کے سنہرا گڑ بݨایا جاندا ہے۔