چھولے بھٹورے
مسالیدار چھولے اتے پھلے ہوئے تلے بھٹورے: امرتسر، لاہور اتے دلی دا ایتوار دا ناشتا۔
چھولے چاہ پتی، سکے انارداݨے اتے مسالیاں نال گوڑھے پکائے جاندے ہن؛ بھٹورے خمیر والے آٹے دے وڈے پیڑے ہن جو گبارے وانگ پھلݨ تک تلے جاندے ہن۔ کچے پیاز، اچار اتے لسی دے گلاس نال، ایہہ بھارا پر منپسند ناشتا ہن۔
1947 توں بعد پنجابی شرنارتھی انھاں نوں دلی لے آئے، اتے ایہہ اتری بھارت دا ریڑھی والا کھاݨا بݨ گئے۔
ہور دسترخان
مفت رسوئی جتھے ہر کوئی پنگت وچ بھنجے بیٹھ کے اکو کھاݨا چھکدا ہے۔
مکھݨ نال ہولی-ہولی رجھیا سرھوں دا ساگ، مکی دی روٹی نال کھادھا جاندا: پنجابی سیال دا سواد۔
آٹے، کھنڈ اتے گھو دا گرم مٹھا پرشاد جو سکھ دیوان دی سماپتی اتے ہر کسے نوں ورتایا جاندا ہے۔
ناشتے وچ نہاری اتے پائے، ایتوار نوں ہلوا پوری، اتے رات نوں پراݨے شہر دیاں فوڈ سٹریٹاں۔
چھولیاں نال بھریا تندوری کلچا، سٹیل دے گلاساں وچ گاڑھی لسی، اتے تلی مچھی: امرتسر دا ڈھابے دا کھاݨا۔
بھرے پرونٹھے اتے چٹے مکھݨ دا پنجابی ناشتا، اتے ہلوائی دی ہٹی دیاں سیال اتے تہواراں دیاں مٹھیائیاں۔
دھرتی وچ دبیا مٹی دا تندور، اتے پنڈ دا سانجھا تندور جتھے عورتاں اکٹھیاں روٹیاں لاہندیاں سن۔
ونڈ توں جمیا پکوان: پشاور توں آئے شرنارتھیاں نے دلی وچ تندوری مرگے نوں نواں روپ دتا۔
ہر پنجابی گھر دا دل-پسند کھاݨا: چولاں نال راجمانہ، اتے پکوڑیاں والی دہیں دی کڑھی۔
ملتان دی مشہور مٹھائی: کݨک، ددھ، کھنڈ اتے گھو دی سنگھݨی، کھستا ٹوفی، میویاں نال جڑی۔
سیال دی رت جدوں کماد پیڑیا جاندا ہے اتے اسدا رس وڈے کڑاہیاں وچ ابال کے سنہرا گڑ بݨایا جاندا ہے۔