شگن، نشان اتے وہم

‘ساڈا چڑیاں دا چنبا وے، بابل’: لاڑی دا ودائگی گیت دھیاں نوں پنچھیاں وجوں وکھاوندا ہے جنہاں نے اک دن آلھݨے توں اڈ جاݨا ہے۔

بنیرے اتے بولدا کاں دسدا ہے کہ کوئی آ رہا ہے: ایس لئی پنجابی گیتاں وچ عورتاں کاں توں اوس دی خبر پچھدیاں ہن جس دی اوہ اڈیک کردیاں ہن۔

ترننݨ وچ اکٹھیاں کتدیاں کڑیاں نے چرکھے نوں جوانی، گپاں، پیار اتے بیتدی زندگی دا پنجاب دا وڈا بنب بݨا دتا۔

کوئل دی کوک، ‘پی کہاں’ پکاردا پپیہا اتے نچدا مور پنجابی گیت وچ اکو گل کہندے ہن: مینہ آ گئے ہن اتے پیارا دور ہے۔

بہتی تعریف کرو تاں نظر لگ سکدی ہے: اسے لئی بال دی گلھ اتے کالا ٹکا، کالا دھاگا، اتے دکان دے بوہے اتے ننبو-مرچاں۔

ترن ویلے چھک آوے تاں مڑ بہ جاو؛ تلی اتے کھرک دا مطلب پیسا؛ ہچکی دا مطلب کوئی تہانوں یاد کر رہا ہے۔