چرکھا اتے ترننݨ
ترننݨ وچ اکٹھیاں کتدیاں کڑیاں نے چرکھے نوں جوانی، گپاں، پیار اتے بیتدی زندگی دا پنجاب دا وڈا بنب بݨا دتا۔
مل دے کپڑے توں پہلاں، پنڈ دیاں کڑیاں سارا سیال ترننݨ وچ جڑ کے آپݨے داج لئی کپاہ کتدیاں، کم کردیاں گاوندیاں سن۔ چرکھا اݨگݨت لوک گیتاں دا پچھوکڑ بݨ گیا، سہیلیاں، پہلے پیار، اتے اوس ویاہ بارے جو واری-واری ہر کڑی دا ترننݨ مکا دیویگا۔
صوفی کوی ایس نوں ہور اگے لے گئے۔ شاہ حسین اتے بلھے شاہ لئی کتݨا اوس زندگی دا پرتیک ہے جس نوں روح نے چنگی ترھاں ورتݨا ہے ایس توں پہلاں کہ لاڑی، یانی روح، نوں اوس دے پریتم ولوں سدا آوے، اتے مکدا دھاگا سمیں دا پرتیک ہے۔
ہور شگن، نشان اتے وہم
بنیرے اتے بولدا کاں دسدا ہے کہ کوئی آ رہا ہے: ایس لئی پنجابی گیتاں وچ عورتاں کاں توں اوس دی خبر پچھدیاں ہن جس دی اوہ اڈیک کردیاں ہن۔
‘ساڈا چڑیاں دا چنبا وے، بابل’: لاڑی دا ودائگی گیت دھیاں نوں پنچھیاں وجوں وکھاوندا ہے جنہاں نے اک دن آلھݨے توں اڈ جاݨا ہے۔
کوئل دی کوک، ‘پی کہاں’ پکاردا پپیہا اتے نچدا مور پنجابی گیت وچ اکو گل کہندے ہن: مینہ آ گئے ہن اتے پیارا دور ہے۔
بہتی تعریف کرو تاں نظر لگ سکدی ہے: اسے لئی بال دی گلھ اتے کالا ٹکا، کالا دھاگا، اتے دکان دے بوہے اتے ننبو-مرچاں۔
ترن ویلے چھک آوے تاں مڑ بہ جاو؛ تلی اتے کھرک دا مطلب پیسا؛ ہچکی دا مطلب کوئی تہانوں یاد کر رہا ہے۔