کوئل، پپیہا اتے مور: تانگھ دے پنچھی
کوئل دی کوک، ‘پی کہاں’ پکاردا پپیہا اتے نچدا مور پنجابی گیت وچ اکو گل کہندے ہن: مینہ آ گئے ہن اتے پیارا دور ہے۔
ساوݨ وچ، پینگھاں اتے تیاں دے برساتی مہینے وچ، گیت پنچھیاں نال بھر جاندے ہن۔ کوئل دی کوک پیار وچ ڈبے دل دی آواز ہے؛ پپیہا کہا جاندا ہے ‘پی کہاں’، میرا پیارا کتھے ہے؟، پکاردا ہے اتے صرف مینہ دیاں کݨیاں پیندا ہے؛ بدل گھردے ہن تاں مور نچدا ہے۔
ہر اک گاوݨ والی نوں یاد کراوندا ہے کہ کوئی غیرہازر ہے، فوج وچ گیا پتی، دریا پار دا ماہی، جاں اوہ ویر جو اجے تک ویاہی بھیݨ نوں رت لئی پیکے لیݨ نہیں آیا۔
ہور شگن، نشان اتے وہم
بنیرے اتے بولدا کاں دسدا ہے کہ کوئی آ رہا ہے: ایس لئی پنجابی گیتاں وچ عورتاں کاں توں اوس دی خبر پچھدیاں ہن جس دی اوہ اڈیک کردیاں ہن۔
‘ساڈا چڑیاں دا چنبا وے، بابل’: لاڑی دا ودائگی گیت دھیاں نوں پنچھیاں وجوں وکھاوندا ہے جنہاں نے اک دن آلھݨے توں اڈ جاݨا ہے۔
ترننݨ وچ اکٹھیاں کتدیاں کڑیاں نے چرکھے نوں جوانی، گپاں، پیار اتے بیتدی زندگی دا پنجاب دا وڈا بنب بݨا دتا۔
بہتی تعریف کرو تاں نظر لگ سکدی ہے: اسے لئی بال دی گلھ اتے کالا ٹکا، کالا دھاگا، اتے دکان دے بوہے اتے ننبو-مرچاں۔
ترن ویلے چھک آوے تاں مڑ بہ جاو؛ تلی اتے کھرک دا مطلب پیسا؛ ہچکی دا مطلب کوئی تہانوں یاد کر رہا ہے۔