روزمرا دے نکے شگن
ترن ویلے چھک آوے تاں مڑ بہ جاو؛ تلی اتے کھرک دا مطلب پیسا؛ ہچکی دا مطلب کوئی تہانوں یاد کر رہا ہے۔
بہتے پنجابی گھر شگن، چنگیاں نشانیاں، اتے اپشگن، ماڑیاں نشانیاں، مندے ہن۔ کسے دے ترن ویلے چھک آوے تاں اوس نوں جاݨ توں پہلاں تھوڑھا رکݨا چاہیدا ہے؛ بلی راہ کٹے تاں ماڑا؛ سجی تلی اتے کھرک دا مطلب پیسا آ رہا ہے، کھبی اتے جا رہا ہے؛ ہچکی دا مطلب دور کوئی تہانوں یاد کر رہا ہے؛ اتے گھر دے نیڑے الو دی ہوک توں ڈریا جاندا سی۔
چنگی شروعات مٹھے، گڑ جاں لڈو، نال پکی کیتی جاندی ہے، اتے ویاہاں، جنماں اتے نویں کماں اتے سکا جاں تھوڑھے پیسے شگن وجوں دتے جاندے ہن۔
ہور شگن، نشان اتے وہم
بنیرے اتے بولدا کاں دسدا ہے کہ کوئی آ رہا ہے: ایس لئی پنجابی گیتاں وچ عورتاں کاں توں اوس دی خبر پچھدیاں ہن جس دی اوہ اڈیک کردیاں ہن۔
‘ساڈا چڑیاں دا چنبا وے، بابل’: لاڑی دا ودائگی گیت دھیاں نوں پنچھیاں وجوں وکھاوندا ہے جنہاں نے اک دن آلھݨے توں اڈ جاݨا ہے۔
ترننݨ وچ اکٹھیاں کتدیاں کڑیاں نے چرکھے نوں جوانی، گپاں، پیار اتے بیتدی زندگی دا پنجاب دا وڈا بنب بݨا دتا۔
کوئل دی کوک، ‘پی کہاں’ پکاردا پپیہا اتے نچدا مور پنجابی گیت وچ اکو گل کہندے ہن: مینہ آ گئے ہن اتے پیارا دور ہے۔
بہتی تعریف کرو تاں نظر لگ سکدی ہے: اسے لئی بال دی گلھ اتے کالا ٹکا، کالا دھاگا، اتے دکان دے بوہے اتے ننبو-مرچاں۔