بنیرے اتے کاں

سارے پنجاب وچ، بنیرے، پدھری چھت دوالے دی نیویں کندھ، اتے بولدا کاں ایس گل دی نشانی ہے کہ کوئی پراہݨا راہ وچ ہے۔ لوک گیتاں وچ اڈیکدی عورت ایس نوں سوال بݨا دندی ہے: اوہ کاں نوں پچھدی ہے کہ کی راہ وچ اوس دا ماہی، فوج وچ جاں پردیس گیا اوس دا پتی، جاں اوس نوں پیکے لیݨ آوندا اوس دا ویر ہے، اتے جے خبر سچی ہووے تاں اوس نوں چوری، جاں سونے دی چنجھ، دا اکرار کردی ہے۔ کاں تانگھ دا سنیہا-بر بݨ گیا، پنجابی بولیاں وچ وی اتے ہندوستانی سنگیت دیاں ٹھمریاں اتے دادریاں وچ وی۔

ایس بنب دا سبھ توں پراݨا روپ گرو گرنتھ صاحب وچ بابا فرید دا اک سلوک ہے، جو ادوں توں قوال اتے شاستری گائک گاوندے آئے ہن: ‘کاگا کرنگ ڈھنڈھولیا سگلا کھایا ماس ॥ اے دوئے نینا مت چھہو پر دیکھن کی آس ॥’ کاں نے میرا پنجر پھرول لیا اتے سارا ماس کھا لیا؛ پر ایہناں دو اکھاں نوں نا چھوہیں، ایہناں نوں اجے پیارے نوں ویکھݨ دی آس ہے۔ ہندواں وچ سرادھاں ویلے کانواں نوں کھاݨا وی پایا جاندا ہے، کونک منیا جاندا ہے کہ اوہ بھوجن پتراں تک پہنچاوندے ہن۔