چڑیاں ورگیاں دھیاں
‘ساڈا چڑیاں دا چنبا وے، بابل’: لاڑی دا ودائگی گیت دھیاں نوں پنچھیاں وجوں وکھاوندا ہے جنہاں نے اک دن آلھݨے توں اڈ جاݨا ہے۔
لاڑی دے ترن ویلے گائے سہاگ، ‘ساڈا چڑیاں دا چنبا وے، بابل اساں اڈ جاݨا’، وچ اوہ آپݨے بابل نوں دسدی ہے کہ اوس دیاں دھیاں چڑیاں دا چنبا ہن جنہاں نے دور، اݨجاݨ دیساں نوں اڈ جاݨا ہے۔ باغ، گلیاں اتے ترننݨ جتھے اوہ پلی، سبھ پچھے رہ جاݨگے۔
بابل جواب دندا ہے کہ اوس دی تھاں اوہ دوہتے-دوہتیاں بھرنگے جنہاں نوں اوہ اک دن پیار کریگا۔ ایہہ دوہاں پنجاباں وچ سبھ توں ودھ گائے جاݨ والے گیتاں وچوں اک ہے، اتے ورلا ہی کوئی ڈولی ویلے ایس نوں سݨ کے روئے بناں رہندا ہے۔
ہور شگن، نشان اتے وہم
بنیرے اتے بولدا کاں دسدا ہے کہ کوئی آ رہا ہے: ایس لئی پنجابی گیتاں وچ عورتاں کاں توں اوس دی خبر پچھدیاں ہن جس دی اوہ اڈیک کردیاں ہن۔
ترننݨ وچ اکٹھیاں کتدیاں کڑیاں نے چرکھے نوں جوانی، گپاں، پیار اتے بیتدی زندگی دا پنجاب دا وڈا بنب بݨا دتا۔
کوئل دی کوک، ‘پی کہاں’ پکاردا پپیہا اتے نچدا مور پنجابی گیت وچ اکو گل کہندے ہن: مینہ آ گئے ہن اتے پیارا دور ہے۔
بہتی تعریف کرو تاں نظر لگ سکدی ہے: اسے لئی بال دی گلھ اتے کالا ٹکا، کالا دھاگا، اتے دکان دے بوہے اتے ننبو-مرچاں۔
ترن ویلے چھک آوے تاں مڑ بہ جاو؛ تلی اتے کھرک دا مطلب پیسا؛ ہچکی دا مطلب کوئی تہانوں یاد کر رہا ہے۔