نواب کپور سنگھ

کپور سنگھ 1697 وچ شیخوپرے نیڑے کالوکے وچ جمے اتے 1721 وچ بھائی منی سنگھ توں امرت چھکیا۔ اوہ ورک جٹ سن، بڑے ہنرمند یودھے، اتے بندا سنگھ دی شہیدی توں بعد ظلماں دے سالاں وچ سکھاں دے آگو بݨے، جدوں خالصہ جنگلاں اتے ریگستاناں وچ رہندا سی اتے جوندے رہݨ لئی مغل خزانیاں اتے ہلے کردا سی۔

1733 وچ لاہور دے صوبیدار زکریا خان نے، سکھاں نوں کچلݨ وچ ناکام ہو کے، جاگیر اتے نوابی دے خطاب نال اوہناں نوں خریدݨ دی کوشش کیتی۔ سکھاں نے خطاب آپݨے وچوں سبھ توں نماݨے نوں دیݨ دا فیصلہ کیتا، اتے ایہہ کپور سنگھ دے حصے آیا، جو اوس ویلے سنگت نوں پکھا جھل رہے سن؛ اوہناں نے سروپا پنج سنگھاں دے چرناں نال چھہا کے ہی پروان کیتا۔

اوہناں نے امن دا سماں خالصے نوں دو وڈے دلاں وچ جتھیبند کرن لئی ورتیا، بزرگاں دا بڈھا دل اتے جواناں دا ترݨا دل، جو پنج جتھیاں وچ ونڈیا گیا اتے بعد وچ مثلاں بݨیا۔ جدوں ظلم مڑ شروع ہوئے تاں اوہناں نے سکھاں نوں اوہناں وچوں لنگھایا۔ اوہناں نے ہزاراں نوں امرت چھکایا، جنہاں وچ جسا سنگھ آہلووالیا سی، جس نوں اوہناں نے آپݨا جانشین بݨا کے پالیا۔ اوہ 1753 وچ چلاݨا کر گئے۔ ہر سکھ مثل اوہناں نوں آپݨا بانی مندی سی۔

جوانی وچ اوہناں نے دربار صاحب وچ سیوا کیتی، سنگت دے جوڑے صاف کیتے اتے لنگر وچ کم کیتا۔ ترݨا دل ودھ کے باراں ہزار توں ودھ جواناں دا ہو گیا، اتے ایس دے پنج جتھے امرتسر دے پوتر سرووراں دوالے تعینات سن: رامسر، ببیکسر، لچھمݨسر، کولسر اتے سنتوکھسر۔ سبھ توں اوکھے سالاں وچ ہوسلے بلند رکھݨ لئی خالصے نے آپݨی بیپرواہ بولی، خالصہ بولے، گھڑی، ابلے پتیاں دے بھوجن نوں 'ہرا پرشادا' کہ کے۔