سنت اتے گرو

فارسی صوفی جو لاہور وچ وس گئے اتے کشف-ال-مہجوب لکھیا، فارسی وچ سبھ توں پراݨے صوفی گرنتھاں وچوں اک۔ اوہناں دی درگاہ لاہور دی سبھ توں ودھ زیارت والی تھاں ہے۔

سنت جنہاں دی ڈیرا غازی خان دے کول سلیمان پہاڑاں دی تلہٹی وچ درگاہ بیشمار ہندو، سکھ اتے مسلمان شردھالواں نوں کھچدی سی۔ اوہناں دے پیروکار، سلتانیئے، 1947 توں پہلاں سارے پنجاب وچ ملدے سن۔

گیت گووند دے سنسکرت کوی۔ گرو گرنتھ صاحب وچ سبھ توں پراݨی آواز۔

پاکپتن دے چشتی صوفی اتے پنجابی بولی دے پہلے وڈے کوی۔ اوہناں دے شبد اتے سلوک گرو گرنتھ صاحب دا حصہ ہن۔

سندھ دا کسائی، نیواں سمجھیا جاندا کتا، جس دا شبد راگ بلاول وچ ہے۔

مہاراشٹری براہمݨ اتے نامدیو دے سمکالی، جنہاں نے لکھیا کہ بندا موت ویلے کی نال لے جاندا ہے۔

مہاراشٹر دا چھینبا اتے درزی، سبھ توں پہلے بھگتاں وچوں اک۔ آپݨے آخری سال پنجاب وچ گھماݨ وچ بتائے۔

شاہی نائی۔ روایت ہے کہ جدوں اوہ بھگتی وچ لین سن تاں رب نے دربار وچ اوہناں دی تھاں لئی۔

اوہناں دے جیون بارے تھوڑھا پتا ہے۔ اوہناں دے تن شبد جوگ دی بولی ورت کے اوس توں پرھے اشارا کردے ہن۔

بنارس دا جلاہا-کوی اتے بھگتاں وچوں سبھ توں ودھ باݨی والا۔ ہندو اتے مسلمان دوہاں دھرماں دے پکھنڈ دا مخول اڈایا۔

بنارس دے استاد جنہاں نال کبیر، روداس، دھنا، پیپا اتے سیݨ روایتی طور اتے جوڑے جاندے ہن۔

راجستھان دا جٹ کسان جس دی سادی بھگتی پتھر وچ رب نوں بھوجن کھواوݨ دی پیاری ساکھی وچ دسی جاندی ہے۔

گاگرون دا راجہ جس نے آپݨا تخت تیاگ دتا۔ اوس دا شبد کہندا ہے کہ سریر آپ ہی مندر ہے۔

بنارس دا چمڑے دا کاریگر جس نے بیگمپرا، دکھ اتے ذات توں رہت شہر، بارے لکھیا۔ اج سارے پنجاب وچ ستکارے جاندے ہن۔

سکھی دے بانی۔ اک کوی اتے استاد جنہاں نے ذات-پات اتے کھوکھلے کرمکانڈ نوں رد کیتا اتے نام، کرت اتے ونڈ چھکݨ راہیں اک نرنکار رب دی بھگتی سکھائی۔

برج دے نیترہیݨ کوی۔ اوہناں دی اک تک اتے اک شبد گرو گرنتھ صاحب وچ ہن۔

تیجے گرو، جو 73 سال دی عمر وچ گرو بݨے۔ لنگر نوں ہر آوݨ والے لئی نیم بݨایا، ستی اتے پردے دا ورودھ کیتا، اتے بھائیچارے نوں 22 منجیاں وچ جتھیبند کیتا۔

اتر پردیش دے صوفی جنہاں دے دو شبد نام نوں دوائی وجوں بیاندے ہن۔

بھگتی کوی جس دا اکو شبد پچھدا ہے کہ جے کجھ نا بدلے تاں گرنتھ سݨن دا کی لابھ۔

دوجے گرو۔ گورمکھی لپی نوں اکسار کیتا، پاٹھشالاواں کھولھیاں اتے آپݨی سپتنی ماتا کھیوی نال لنگر چلائی رکھیا۔

چوتھے گرو اتے امرتسر دے بانی۔ لاواں رچیاں، انند کارج دے ویاہ دے چار شبد۔

لاہور دا کوی جس نے پنجابی کافی نوں گھڑیا۔ اوس دی درگاہ اتے میلا چراغاں، دیویاں دا تہوار، لگدا ہے۔

پنجویں گرو۔ ہرمندر صاحب بݨایا، 1604 وچ آد گرنتھ مرتب کیتا اتے پہلے سکھ شہید بݨے، 1606 وچ لاہور وچ تسیہے دے کے شہید کیتے گئے۔

لاہور دے قادری صوفی اتے گرو ارجن دے متر۔ روایت ہے کہ اوہناں نے ہرمندر صاحب دا نینہ پتھر رکھیا۔

سرہند دا نکشبندی سدھارک، جس نوں 'دوجے ہزار سال دا مجدد' کہا جاندا ہے، جس نے اکبر دے دھارمک میل-جول دا ورودھ کیتا۔ کجھ مؤرخ گرو ارجن پرتی دشمݨی پچھے اوس دے گھیرے نوں ویکھدے ہن؛ ہور ایس سبندھ اتے شک کردے ہن۔

چھیویں گرو۔ دنیاوی اتے روحانی ادھکار لئی دو تلواراں، میری اتے پیری، پہنیاں، اکال تخت بݨایا اتے مغل فوجاں نال پہلیاں سکھ لڑائیاں لڑیاں۔

سکھاں دا گرنتھ اتے اوہناں دا سدیوی، جوندا گرو: چھے گرواں اتے کوئی تیہ ہور سنتاں دی باݨی دے 1،430 انگ، 31 راگاں وچ۔

ستویں گرو، آپݨی کوملتا لئی جاݨے جاندے۔ کیرتپر وچ جڑی-بوٹیاں دا دواخانا اتے جانوراں دا باغ رکھیا اتے جنگ توں بچدیاں گرو ہرگوبند دا گھوڑسوار دستہ قائم رکھیا۔

نوویں گرو، 'ہند دی چادر'۔ آنندپر وسایا اتے کشمیری پنڈتاں دے آپݨا دھرم رکھݨ دے حق دی راکھی لئی 1675 وچ دلی وچ سیس دتا۔

اٹھویں گرو، پنج سال دی عمر وچ گرو۔ دلی وچ چیچک اتے ہیزے دی مہاماری دے پیڑتاں دی سیوا کیتی اتے ست سال دی عمر وچ چیچک نال جوتی جوت سمائے۔

جھنگ دے صوفی کوی جنہاں دا ہر چھوٹا بند 'ہو'، رب دے ساہ، دی ٹیک نال مکدا ہے۔

سڈھورے دے صوفی جو بھنگاݨی وچ گرو گوبند سنگھ لئی لڑن آپݨے پتر اتے مرید لے کے آئے۔ اوہناں دے دو پتر اوتھے شہید ہوئے؛ بعد وچ سڈھورے دے حاکم نے اوہناں نوں مروا دتا۔

دسویں گرو، یودھا اتے کوی۔ 1699 وچ خالصہ ساجیا، مغلاں اتے پہاڑی راجیاں نال لمی جنگ لڑی، آپݨے چار پتر اتے ماتا وارے، اتے گرو گرنتھ صاحب نوں انتم گرو تھاپیا۔

پنجاب دا سبھ توں پیارا صوفی کوی۔ ہر دھرم دے مولویاں-پجاریاں دا مخول اڈایا اتے ظلم دے دور وچ سکھ گرواں دی صفت کیتی۔

میرپر دے کول کھڑی شریف دے صوفی کوی، جنہاں دا سیف-ال-ملوک کشمیر توں لاہور تک زبانی پڑھیا جاندا ہے۔

کوٹ مٹھݨ اتے چولستان ماروتھل دے صوفی کوی، جنہاں دیاں سرائکی کافیاں سارے لہندے پنجاب وچ گائیاں جاندیاں ہن۔